เรื่องสั้นมนุษย์พ่อ ตอนที่11 เรื่องดั่งดวงใจ

ดั่งดวงใจ😐

"เฮ้ยแก่นั้นขอทานมานั่งห่าอะไรตรงนั้นวะ"

"ไหนอะแก่ "

ฉันกับต้องสะดุดเมืื่อมองไปที่ ชายแก่คนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยที่ฉันกำลังเรียนอยู่ ชายแก่ที่เพื่อนสาวของงฉันบอกว่าขอทาน คือพ่อของฉันเอง ฉันมองพ่ออย่างเวทนาเพราะฉันไม่ได้เจอพ่อมาสามปีแล้ว ไม่คิดว่าพ่อจะแก่ขนาดนี้ ฉันได้คุยกับพ่อตอนล่าสุดประมาณเดือนที่แล้วเอง พ่อบอกกับฉันว่า จะเยี่ยมฉันที่กรุงเทพเพราะไม่เห็นกลับบ้านหลายปีจึงเป็นห่วงแต่ฉันก็ปฏิเสธพ่อไปตลอดและไม่คิดว่าครั้งนี้พ่อจจะมาจริง พ่อเคยมาที่กรุงเทพแค่ครั้งเดียวเอง คือครั้งที่พาฉันมารายงานตัวเป็นนักศึกษา แลัวฉันก็มีปมในใจว่า มีพ่อเป็นชาวนา เพื่อนคนนั้นที่พูดต่อหน้าฉัน ตอนนั้นฉันรู้สึกอายมากที่มีพ่อเป็นชาวนา ฉันแคร์ความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าพ่อ แล้ววันนี้ฉันก็ยังแคร์ความรู้สึกเพื่อนมากกว่าพ่อเหมือนเดิม

"เออวะแก่ขอทานมานั่งหาอะไรตรงนั้นวะแดกข้าวไม่ลงไปกินที่อื่นเหอะ"

"เออแกปะ"

จากนั้นฉันกับเพื่อนสาวก็รีบเดินไปจากขอทานนั้นอย่างรวดเร็วึ่งเขาเองก็ไม่ทันมองฉันหรอกนะ พอฉันกับเพื่อนกินข้าวเสร็จก็มานั่งที่เก้าอี้ ที่ริมสวนบรรยากาศชั่งร่มเย็นสบายเหลือเกิน ไม่นานฉันกับต้องอึ้ง

"หะ มาได้ไงวะ"

ฉันอุทานออกมาอย่างดัง

"แกเป็นบ้าอะไรวะรดา"

ฉันมองหน้าเพื่อนสาวแล้วจึงตอบกลับไปว่า

"เปล่า  เปล่า ฉันว่าาเราเปลี่ยที่นั่งเถอะวะ"

จากนั้นฉันจึงรีบเดิน พร้อมกระชากแขนเพื่อนสาวรีบเดินไปจากเก้าอี้นั้น 

"แกจะรีบไปไหนวะรดา ฉันเจ็บแขนนะ"

"แกไม่กลัวขอทานหรอวะมันเดิมาทางเราอะ"

"เอ้าช่างแม่งมันดิวะกลัวทำไมเดี่ยวเตะให้กระเด็น"

ฉันได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นทีแรกก็รู้สึกไม่ดี แต่ทำไงได้ก็ไม่อยากใหห้เพื่อนรู้ว่าเรามีพ่อเป็นชาวนา แต่อย่างว่าความลับไม่มีในโลก และแล้ววันหนึ่ง

"ลูกรดาพ่อตามหาตั้งนานทำไมหนูปิดโทรศัพท์"

ฉันตกใจมากเพราะพ่อเดินผ่านมาที่ร้านคอฟฟี่ที่ฉันกำลังนั่งกินขนมเค้กกับเพื่อนๆยุ เพื่อนๆต่างเพ่งสายตามองมาที่ฉัน แล้วถามว่า

"ใครวะรดา พ่อเธอหรอ"

ฉันมีสีหน้าที่ไม่ดีไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่นั่งนิ่ง พอตั้งสติได้จึง ตอบกลับเพื่อนไปว่า

"เปล่าไม่ใช่พ่อฉันขอทานที่ไหนไม่รู้ดิ"

จากนั้นเมื่อพ่อได้ยินฉันพูดเช่นนั้น ก็ถึงกลับร้องไห้ออกมาแล้วพ่อก็มองหน้าฉันอยู่นาน แต่ฉันไม่หันไปมอง พ่อเดินจากไป ฉันเองก็รู้สึกผิดฉันหวังว่าพ่อคงเข้าใจในสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่นะ

ผ่านไปสามอาทิตย์ฉันจึงตัดสินใจโทรหาแม่และถามถึงพ่อ แม่ตกใจมากที่ฉันโทรไป และพูดกับฉันว่ารีบกลับมาบ้านถึงลูกพ่อรอหนูอยู่นะ จากนั้นฉันได้ยินคำพูดแม่จึงรีบตั้งใจกลับบ้านเพื่อไปขอโทษพ่อ แต่พอกลับไปถึงบ้าน ฉันก็เห็นเพียงแค่โลงศพที่ตั้งอยู่ใต้ถุนของบ้านเท่านั้น.......

เสียง.สาวสวาสดิ์

นางสาวปิยะดา เสียงสาว รหัส57210406227 ปี4 หมู่2