การเขียนบันเทิงคดี

ดั่งดวงใจ😐 "เฮ้ยแก่นั้นขอทานมานั่งห่าอะไรตรงนั้นวะ" "ไหนอะแก่ " ฉันกับต้องสะดุดเมืื่อมองไปที่ ชายแก่คนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยที่ฉันกำลังเรียนอยู่ ชายแก่ที่เพื่อนสาวของงฉันบอกว่าขอทาน คือพ่อของฉันเอง ฉันมองพ่ออย่างเวทนาเพราะฉันไม่ได้เจอพ่อมาสามปีแล้ว ไม่คิดว่าพ่อจะแก่ขนาดนี้ ฉันได้คุยกับพ่อตอนล่าสุดประมาณเดือนที่แล้วเอง พ่อบอกกับฉันว่า จะเยี่ยมฉันที่กรุงเทพเพราะไม่เห็นกลับบ้านหลายปีจึงเป็นห่วงแต่ฉันก็ปฏิเสธพ่อไปตลอดและไม่คิดว่าครั้งนี้พ่อจจะมาจริง พ่อเคยมาที่กรุงเทพแค่ครั้งเดียวเอง คือครั้งที่พาฉันมารายงานตัวเป็นนักศึกษา แลัวฉันก็มีปมในใจว่า มีพ่อเป็นชาวนา เพื่อนคนนั้นที่พูดต่อหน้าฉัน ตอนนั้นฉันรู้สึกอายมากที่มีพ่อเป็นชาวนา ฉันแคร์ความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าพ่อ แล้ววันนี้ฉันก็ยังแคร์ความรู้สึกเพื่อนมากกว่าพ่อเหมือนเดิม "เออวะแก่ขอทานมานั่งหาอะไรตรงนั้นวะแดกข้าวไม่ลงไปกินที่อื่นเหอะ" "เออแกปะ" จากนั้นฉันกับเพื่อนสาวก็รีบเดินไปจากขอทานนั้นอย่างรวดเร็วึ่งเขาเองก็ไม่ทันมองฉันหรอกน...

เพศไหนดี😌 "แม่คะคนที่ตลาดถามถึงแม่ด้วย" "ถามว่ายังไงละลูก" "ก็ถามว่าทำไมวันนี้แม่เอ็งไม่มาแบกกระสอบข้าวละ" "ทำไมแม่ต้องไปแบกกระสอบด้วยละ ทั้งที่มันเป็นหน้าที่ของพ่อนะคะ" จากบทสนทนาข้างต้น เด็กน้อยคนหนึ่งมีอายุเพียง10 ปีเท่านั้น เขาเกิดสงสัยว่าทำไมแม่ของตนเองจะต้องไปแบกกระสอบข้าวทั้งที่มันเป็นหน้าที่ของพ่อ และต้องใช้กำลังอย่างมากในการแบก แล้วทำไมชาวบ้านถึงต้องพูดจาแปลกๆและถามคำถามเกี่ยวกับพ่อแม่แปลกๆซ้ำๆ  "สวัสดีฉันชื่อนาโนนะ" ตอนนี้ฉันมีความสุขมากเลยลละเป็นครอบครัวที่แสนอบอุ่น พ่อของฉันชื่อพลพล ส่นแม่นะหรอชื่อปลา ฉันชอบทำงานบ้านช่วยพ่อกับแม่นะโดยเฉพาะงานบ้าน อย่างเช่น ล้างจานกวาดบ้านถูบ้านอะไรประมานนี้ แต่ฉันสามารถทำได้ทุกอย่าเลยนะ ทั้งงานหนักงานเบา เพราะพ่อกับแม่ของฉันสอนมา ฉันทำงานบ้านเป็นตั้งแต่อายุ7ปีแล้วละ แต่มันก็มีคำถามค้างคาใจว่าทำไมชาวบ้านถึงต้องถามคำถามแปลกกับฉันตลอดเวลาและชอบเรียนฉันว่าลูกผสม มันคืออะไรกัน ฉันก็อยากถามพวกเขาหรอกนะว่าความหมายมันคืออะไร เช้าของวันศุกร์ที่โรงเรียน ตอนนั้นเป็นเวลา บ่ายส...

ความแตกต่างที่สมดุล😉 "รอฉันก่อนสิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"                เสียงหัวเราะของเด็กวัย11 ปี ที่กำลังวิ่งเล่นอยู่สนามหญ้าของโรงเรียน กับเพื่อนๆ พวกวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มของเด็กเมื่อเรามงเข้าไปลึกแล่วมันช่างน่ารักเหลือเกิน ในวัยเด็กเราสามารถทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องอายการกระทำนั้น ไม่ต้องคิดเรื่องที่ปวดหัว หรือหนักใจ คิดเรื่องเดียว คือเรื่องของการเล่นสนุกกับเพื่อนๆไปวันๆเท่านั้น  เฮ้อ เฮ้อ... คิดแล้วมันช่างมีความสุขเสียจริงๆ "นาเดีย นาเดีย กลับบ้านกันเถอะลูก"               ผมตะโกนร้องเรียกชื่อลูกให้กลับบ้าน แต่ดูท่าทางเขากำลังวิ่งเล่นกับเพื่อนๆอย่างสนุกกันเชียว เขาหัวเราะร่าเริงสดใสเหมือนกับเด็กปกติธรรมดา โดยไม่กังวลตัวเองเลยว่าเพื่อนๆจะรังเกียจ ในสิ่งที่ลูกผมกำลังประสบปัญหาอยู่ นาเดียเขามีอายุได้11 ปี เท่านั้น ตั้งแต่แรกเกิดนาเดียมีความบกพร่องทางด้านร่างกาย คือนิ้วมือของนาเดียติดเรียงกันยกเว้นเฉพาะนิ้วโป้งเท่านั้นที่ไม่ติดกับนิ้วอื่น นาเดียพิการมาตั้งแต่เกิดแล้ว แต่ผมกับภรรยา...

ครั้งหนึ่งไม่ถึงตาย😢 "ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง" ฮือ ฮือ ฮือ เสียงร้องของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังอ้อวอนขออะไรบ้างอย่า จากนั้นไม่นานเสียงนั้นก็หายไป หญิงสาวเดินออกมากจากห้องๆหนึ่ง โดยเธอมีอาการที่อิดโกรย เสื้อผ้าดูยับยู้ยี้ไปหมด สภาพของเธอตอนนี้แทบดูไม่ได้เลย ไม่เหมือนเด็กสาวที่อยู่ในช่วงอายุ16 ปีเลยด้วยซ้ำ  "พ่อจ้า " ฮือ ฮือ ฮือ เธอเดินด้วยเท้าเปล่ามาตามถนนคอนกรีต ณเวลานั้นเป็นเวลาห้าทุ่มของวันศุกร์ ถึงจะเป็นเวลาดึกแต่ก็พอมีแสงไปจากเสาไฟที่อยู่ห่างกันพอเป็นแนวทางในการหาทางกลับบ้านได้ และในเวลาไม่นานก็มีแสงไฟจากรถคันหนึ่งสาดมาที่ตัวของหญิงสาว  เอียด!! เสียงรถจอดอย่างกระทันหัน "เปรี้ยวลูกไปไหนมมาหะ" เสียงชายผู้เป็นพ่อรีบคว้าตัวลูกสาวเข้ามากอดอย่างรีบร้อน ใจของผู้เป็นพ่อแทบสลายตัวสั่นไปหมดกับอาการตื่นเต้นที่ได้เจอลูกสาวที่หายตัวไปเป็นสามวันกับการตามหา หญิงสาวคนนั้นคือฉันเอง ฉันชื่อเปรี้ยวอายุ16 ปีนิสัยส่วนตัวเป็นคนเด็กเรียบร้อย ได้เกรดข้อนข้างสูง เป็นที่รู้จักกับทุกคนในโรงเรียนเพราะฉันเป็นดาวโรงเรียน แต่ชีวิตของฉันมันช...

ครั้งสุดท้าย😢        ในช่วงของฤดูหนาวบรรยากาศมันช่างเย็นยะเยือกเหลือเกิน มือและเท้าแข็งเกร็งไปหมด บวกกับสาย  ลมอ่อนๆที่พัดมาอยู่ท่ามกลางบรรยากาศของบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่ง ที่ตัวของบ้านทำด้วย หญ้าคาตากแห้งแล้ว นำมาสานเป็นหลลังคาเท่านั้น มันสามารถป้องกันฝนและลมได้ แต่ไม่แข็งแรงเท่าสังกะสีหรือกระเบื้องหรอกนะ  "พ่อลุกมากินข้าวแล้วกินยา" เสียงของหญิงแก่ผู้หนึ่งทำกับข้าวอยู่ในครัวที่ส่งเสียงเรียกสามีที่นอนป่วยอยู่บนเตียงไม่ไผ่เก่าตัวหนึ่ง เมื่อไม่ยินเสียงตอบรับของสามีหญิงแก่จึงรีบลางมือเดินเข้ามาในบ้าน เพราะครัวของอยู่บริเวณด้านนอกของบ้าน "พ่อ พ่อ พ่อ" หญิงแก่รีบเรียนสามีที่นอนหลับอยู่ บวกับอาการป่วยเรื้อรังมานานหลายปี ชายแก่คนนั้นมีชื่อ พ่อดำเนิน พ่อดำเนินป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้ว หมอบอกกับแม่นิดว่า จะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งปี พ่อดำเนินอายุได้ 62  ปีย่าวเข้า63 แล้ว เนื่องจากความจนของครอบครัวจึงไม่มีเงินไปหาหมอเพื่อรักษา จึงได้กลับมาอยู๋ที่บ้านเพื่อรอคอยลูกสาวที่อยู่เมืองนอกมากลับมาดูใจผู้เป็นพ่อของตน  "พ่อลุกขึ้นมากินข...

น้ำตาสีขาว "กริ้ง กริ้ง กริ้ง" เสียงโทรศัพท์ใครบางคนที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ในป่า ณ เวลานี้มันชักเสียงดังฟังชัดเหลือเกิน เพราะตอนนี้ก็เป็นเวลา เที่ยงคืนกว่าแล้ว แต่ทำไมชายแก่ผู้นี้มาทำอะไรในป่ากันนะ! ในเวลาเที่ยงคืนเศษ บรรยาศในตอนนี้เย็นเฉียบ เต็มไปด้วยความมืด แต่ก็ยังคงมีแสงไฟจากหมอแบตเตอรี่เล็กๆเท่านั้น ความเงียบทำให้ได้ยินเพียงเสียงของน้ำหยด "ติ๋ง ติ๋ง" ลงในถ้วยสีดำ ที่เต็มไปด้วยน้ำสีขาวและมีกลิ่นเหม็น ขมๆ เท่านั้น และไม่นานชายแก่ก็เดินมาที่ต้นไม้แล้วใช้มีดกรีดลงที่ต้นไม้ทีละต้นๆ กว่าจะกรีดต้นไม้ได้ครบจำนวน 700 ต้นก็ใช้เวลาจนถึงตีสี่ รวมทั้งชายแก่ต้องนั่งรอใส่น้ำกรดลงในถ้วยที่กรีดแล้ว ชาายแก่ผู้นั้น คือพ่อทัดของฉันเอง "ฉันชื่อว่าแบมนะ" ตอนนี้ฉันกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ปีที่5แล้ว ใกล้เรียนจบเต็มที่แล้วสินะในความรู้สึกของฉันเอง ฉันรู้สึกสงสารพ่อทัดที่ตอนนี้อายุได้59ปี พ่อทำงานหนักเพื่อส่งฉันเรียนหนังสือ พ่อมีอาชีพรับจ้างกรีดยาง ทุกๆวันพ่อต้องนอนแต่หัวค่ำ เวลาประมาณ สองทุ่มทุกอย่างพ่อต้องหยุดพักผ่อนจนถึงเวลาห้าทุ่มพ่อต้องตื่นนอน แล้วรีบใส...