เรื่องสั้น เรื่องมนุษย์พ่อ ตอนที่1 จักรยานสีแดงคันใหม่

จักรยานสีแดงคันใหม่😍

           เวลาเช้าตรู่ของวันจันทร์ แสงของพระอาทิตย์กำลังโผล่ขึ้นเหนือขอบฟ้า ควันของหม้อข้าวที่ลอยขึ้นมาสู่บรรยากาศ ภายในห้องครัวที่ล้อมด้วยไม้เก่าๆเรียงห่างกันประมาน 1 ศอก เท่านั้น มีเพียงเงาตะคุ่มกำลังก้มๆเงยๆ ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงของน้ำมันที่กำลังร้อนจัดถูกของบางอย่างทิ้งลงไปในกระทะ ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวนไปทั่วห้องครัว ทำให้เด็กหญิงที่กำลังหลับใหลอยู่บนที่นอนตัวโปรดซึ่งไม่ใหญ่มากนัก ทำด้วยนุ่นสีขาวที่ถูกนำมาแกะเปลือกออก และเมล็ดออก แล้วเหลือเพียงแค่นุ่นสีขาวนุ่มมือ คล้ายกับใยสังเคราะห์ นำมายัดใส่ผ้าที่ตัดเย็บสำเร็จลายลูกไม้สีชมพู ขณะเดียวกันเด็กหญิงที่กำลังหลับใหลอยู่นั้น เมื่อได้สัมผัสกลิ่นหอมของผัดบวบใส่ไข่ฝีมือแม่ที่ลอยฝ่าบรรยากาศออกมา ถึงกลับต้องตื่น เมื่อแม่ทำผัดบวบใส่ไข่ทุกครั้งเด็กหญิงก็จะเป็นแบบนี้ทุกที ทันใดนั้นเธอก็ลุกออกจากที่นอนและพับที่นอนตัวโปรดไว้อย่างเป็นระเบียบอย่างที่เคยถูกสอนมา แล้วจึงเดินเข้ามาในห้องครัวด้วยอาหารดีใจพร้อมส่งเสียงร้องเพลงและพูดออกไปว่า

“วันนี้แม่ทำอาหารพิเศษอีกแล้วหรอคะ!”เด็กหญิงถามแม่ด้วยน้ำเสียงดีใจ

“ใช่แล้วจ๊ะลูกเพราะวันนี้หนูและทุกคนจะต้องได้กินอาหารพิเศษ” 

แม่พูดกับเด็กหญิงพรางทำอาหารและอมยิ้มไป

 “รวมถึงพี่ชายด้วยใช่ไหมคะ”

เด็กหญิงถามแม่ด้วยอาการตื่นเต้น
 “ไม่ใช่แค่พี่หรอกจ้าวันนี้พ่อก็จะได้กินอาหารพิเศษของเราด้วย”

เด็กหญิงทำหน้าตกใจพร้อมกับเพ่งสายตาดวงเล็กๆตรงไปทางแม่แล้วถามขึ้นอีกว่า
 “พ่อ เขาจะมาหรอคะแม่” จากนั้นแม่ก็ไม่ได้สนใจคำถามที่เด็กหญิงเอ่ยถามเพราะมั่วแต่เร่งรีบทำอาหารให้เสร็จทันเวลา และบอกให้เด็กหญิงรีบไปอาบน้ำแล้วใส่ชุดที่แม่เตรียมไว้ให้ ซึ่งเป็นชุดกระโปรงตัวสีชมพูถูกแคขวนไว้ริมหน้าต่างของห้องนอนเล็กๆ 

เด็กหญิงใส่ชุดกระโปรงสีขาว สวมรองเท้าหุ้มส้นสีดำ ทรงผมม้าตัดสั้นเหนือคิ้ว รวบผมไว้ด้านหลัง ของเด็กวัย 11 ปี มันช่างดูน่ารักเหลือเกิน  แม่ของเด็กหญิงพรางคิดในใจ แล้วพูดกับลูกสาวของตนว่า

“ลูกรอแม่อยู่นี้นะเดี๋ยวแม่ไปซื้อขนมมาให้”

เด็กหญิงมองหน้าแม่พร้อมพยักหน้าและส่งยิ้มให้
เธอนั่งรอแม่ที่เก้าอี้สีฟ้ามุมด้านซ้ายของประตูทางเข้าที่สนามบินสุวรรณภูมิแห่งหนึ่ง เด็กหญิงกำลังเพ่งสายตามองดูผู้คน ที่กำลังเดินผ่านกันไปมาและก็คิดสงสัยในใจว่าทำไมพวกเขาเหล่านั้นถึงได้มาอยู่กันที่นี้เยอะจัง!
เด็กหญิงคนนั้นเธอมีชื่อว่าแอนนี่จัง เธอมีนิสัยที่ขี้สงสัยและเป็นเด็กฉลาด เธอกำลังมานั่งรอใครบางคนที่เธอไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลย ในที่แห่งนี้ ที่ที่มีคนมากมายต่างก็รีบร้อน แบกกระเป๋าพะรุงพะรัง บางคนก็จูงเด็กเล็กอายุประมาณ   10-11 ปีเท่า กับแอนนี่จังได้  พวกเขาดูเร่งรีบ  ในขณะที่แอนนี่จังนั่งรอแม่ต้อย ซึ่งแม่ต้อยเป็นแม่ของเธอ แม่ต้อยเป็นคนที่ชอบพูดเสียงดังแต่จิตใจลึกๆใจดีมาก แม่ต้อยมีผิวสีขาว รูปร่างท้วม ไม่สูงมากนัก และเป็นแม่ที่น่ารักแอนนี่จังก็รักแม่ต้อยมาก ต่อมาไม่นานแม่ต้อยก็เดินฝ่าผู้คนตรงมาที่แอนนี่จัง และถามแอนนี่จังว่า

“พ่อมารึยังลูก”

แอนนี่จังมองหน้าแม่ต้อยแล้วส่ายศีรษะไปมา เหตุผลที่แอนนี่จังส่ายศีรษะและไม่ตอบแม่ดีๆเพราะเด็กหญิงไม่เคยเห็นหน้าพ่อของตนเองตั้งแต่เกิดมา จำความได้ก็มีแต่แม่ต้อยและพี่ชายเท่านั้น ในความคิดของแอนนี่จัง พ่อก็คงเหมือนผู้ชายทั่วไปไม่ได้สำคัญอะไรเท่าเพื่อนเล่นที่โรงเรียน แม่ต้อยนั่งลงข้างๆแอนนี่จัง ซึ่งแม่ต้อยสวมเสื้อสีขาวลายลูกไม้ และสวมกางเกงสีดำขายาวแอนนี่จังหันมามองหน้าแม่ต้อยที่กำลังชะเง้อหาพ่ออย่างใจจดใจจ่อ แล้วงจึงพูดกับแม่ว่า

“วันนี้แม่แต่งตัวสวยจังเลยค่ะ”
แม่หันหน้ามามองเด็กหญิงแล้วจึงพูดกับเด็กหญิงว่า “ขอบใจจ๊ะแอนนี่จัง” แล้วพูดต่อไปว่า
“ก็วันนี้เป็นวันพิเศษเหมือนอาหารที่แม่ทำเมื่อตอนเช้าไงจ๊ะ” พอแม่ต้อยพูดเสร็จก็ส่งยิ้มให้แอนนี่จังแล้วลูบศีรษะแอนนี่จังอย่างอ่อนโยน 
และไม่นานก็มีชายรูปร่างสูง ผิวขาว จมูกโด่ง ใส่แวนตาสีดำสวมกางเกงยีนส์ขายาว ใส่เสื้อหนังแขนยาวสีน้ำตาลสด สะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ถือของพะรุงพะรัง ชายคนนั้นเดินตรงมาหาแอนนี่จังกับแม่ต้อยพร้อมส่งยิ้มมาให้  ชายคนนั้นวางของลงตรงหน้าแอนนี่จังกับแม่ต้อยแล้วนั่งลงตรงหน้าแอนนี่จังพรางโอบกอดแอนนี่จังอย่างอบอุ่น เด็กหญิงตกใจและทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ทันใดนั้นแม่จึงพูดขึ้นว่า 
“สวัสดีพ่อสิจ๊ะแอนนี่จัง”
จากนั้นพ่อก็ยืนขึ้นแล้วส่งยิ้มให้แอนนี่จังแล้วพูดว่า
“โตเป็นสาวแล้วนะแอนนี้จัง”

แอนนี่จังยิ้มให้พ่อพร้อมยกมือไหว

พ่อบน เป็นคนที่รูปร่างสูง หน้าตาของพ่อบนยังไม่ถึงกับแก่เหมือนยังหนุ่มอยู่เลย พ่อบนไปทำงานที่ต่างประเทศตั้งแต่แอนนี่จังคลอดได้แค่หกเดือน แอนนี่จังเลยไม่มีโอกาสได้เจอหน้าพอและความสัมพันธ์ของแอนนี่จังกับพ่อจึงไม่ค่อยมีมากนัก ในขณะเดี่ยวกันในความรู้สึกของเด็กหญิงตอนนั้นรู้สึกตื่นเต้นและทำอะไรไม่ถูก
 ตั้งแต่วันนั้นแอนนี่จังก็ได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัวและสัมผัสกับคำว่าพ่อมากยิ่งขึ้น เวลาบ่ายของวันเสาร์ที่ตลาดแห่งหนึ่งพ่อบนได้พาแอนนี่จังมาซื้อรถจักรยานคันใหม่ซึ่งแอนนี่จังได้เลือกเอาสีแดง พร้อมเลือกจักรยานด้วยอาการตื่นเต้นยิ้มไม่หยุด พอกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นพ่อบนได้พูดกับแอนนี่จังว่า
“เดี๋ยวระหว่างรอแม่ทำกับข้าวพ่อจะพาหนูไปหัดขี่จักรยานหนูสนใจไหม”
“สนใจค่ะพ่อ”

เด็กหญิงตอบพ่อพร้อมทำสีหน้าตื่นเต้น
ณ สนามหญ้าของโรงเรียนบ้านหนองฆ้องนาสีนวล เวลาหกโมงเศษๆแสงของพระอาทิตย์กำลังหมดไปเหลือไว้แค่เงาสลัวของเด็กหญิงและพ่อที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ รอยยิ้มที่สดใสของเด็กวัย11ปี จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้นว่า

“หนูขี่จักรยานเป็นแล้วค่ะพ่อ ฮ่าฮ่า”
 เรื่องราวในอดีตวันนั้นฉันเองก็ยังคงจดจำและยังคงสัมผัสได้ถึงความรักของพ่อบนที่มีต่อฉันแอนนี่จัง ถึงตอนนี้ฉันจะอายุได้22ปีแล้ว เมื่อลองนึกถึงภาพบรรยากาศ ณ ตอนนั้นมันก็ยิ่งทำให้ฉันมีความสุข ปัจจุบันพ่อบนก็ยังคงอยู่กับฉัน และฉันคิดว่าคงถึงเวลาแล้วที่ฉันจะต้องเป็นฝ่ายดูแลพ่อ ถึงแม้พ่อยังคงเห็นฉันเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆอยู่ก็ตาม

(เสียง.สาวสวาสดิ์)

นางสาวปิยะดา เสียงสาว สาขาภาษาไทย รหัส57210406227 ปี4 หมู่2